Laatste wedstrijd: Zollhaus Open

1000 meter in 2.9 graden
De prachtige lokatie

Voor de laatste wedstrijd van het seizoen reden we vrijdag 22 februari naar Hotel Das Altes Zollhaus, in het Ertsgebergte op de grens van Duitsland en Tsjechië. Het was er goed koud, er lag nog erg veel sneeuw en het was een prachtig landschap. Minder handig was wel dat we een ander hotel genaamd Zollhaus hadden geboekt, dat op twee uur rijden lag… Het goede hotel was vol maar gelukkig was er 200 meter verderop een hotel dat nog wel plaats had. Na aankomst eigen we even kijken en bleek dit een gezellige, kleine wedstrijd te zijn in een prachtig vijvertje waar een 25 meter baan was uitgezet. Er moest wel nog ijs van 30 cm worden weggehakt…

Op zaterdag begonnen we met de 1000 meter. Na mijn record van vorige week was iedereen natuurlijk best enthousiast. Ik lag in een serie met Alisa Fatun, die in Veitsbronn het wereldrecord bij de dames heeft gezwommen en met Christoph Wandratsch, de grootmeester van het Duitse ijszwemmen en voormalig wereldkampioen. Met een goede start haalde ik weer een voorspring en kon die tot het einde vasthouden. De tijd was wel wat langzamer, 13 minuten 11 seconden. Het was wel erg lekker zwemmen.

Foto: Maria Steltzer

Ook de andere afstanden gingen lekker, er was eigenlijk geen concurrentie en was het vooral genieten. Door de winst ook op deze afstanden te halen heb ik ook de Ice Cup gewonnen, het klassement over acht verschillende wedstrijden. Als laatste onderdeel werd er nog een estafette gezwommen. Samen met Christoph, Ailén en Ronald deed ik hier nog aan mee. Een wereldteam, net een seconde sneller dan een Duits team. En daarmee een mooie afsluiting van een erg succesvol seizoen.

Klaar!

Wereldrecord!

Op zaterdag 16 februari 2019 heb ik het WERELDRECORD gezwommen op de 1000 meter ijszwemmen. Yes! Ik had dit doel al lang. En eerlijk gezegd, ook al een beetje opgegeven voor dit seizoen. De beste omstandigheden zijn toch vaak in een zwembad te vinden en niet in het open water. En bij de races in echte zwembaden (Veitsbronn, Volendam) is het me niet gelukt om de snelste van de wereld te worden. De week ervoor, in de Lake Konstanz Eisman wedstrijd zou het wel een zwembadsetting zijn, maar het bleek veel meer open water dan een zwembad, met tamelijk onhandige keerpunten. Ook daar dus niet gelukt. In Altenwörth, iets buiten Wenen, was het ook open water. 

Maar de organisatie had een hele strakke 25 meter baan uitgezet met goede voorzieningen. En het was lekker weer, windstil en bijna lente-achtig. Bovendien was ik deze race vooral gefocust op lekker zwemmen en niet op een recordtijd. In de ochtend voor de race zag het er allemaal zo goed uit dat het wel weer begon te spelen. Dus toch weggegaan met een heel snel schema on mijn hoofd. Wie weet…

Tijdens de race kon ik echter niets zien van de aanwijzingen van mijn vader, zodat ik ook niet wist of ik op dat schema zat of er ver vanaf was. Tegenlicht van de zon, toch een nadeel van mooi weer. Het zwemmen ging lekker, en tijdens de laatste baan hoorde ik dat het publiek best wel enthousiast was. Maar pas na mijn finish hoorde ik mijn tijd: 11:55.40! 20 seconden sneller dan het huidige wereld record, en dus een grote verrassing voor mezelf. Ik voelde me zo blij dat ik de kou niet meer voelde… Toch maar even de hottub in gegaan, waar gelijk de eerste felicitaties in ontvangst genomen konden worden. 

Hottub na de race, met Julia Wittig en Josef Köberl

De rest van de dag verliep in een soort roes (al wordt die snel minder als je nog twee keer het water in gaat). Iedereen was trots en blij, en ikzelf het meest. Bij de prijsuitreiking was er een grote fles champagne, en daar moest ik nodig wat ervaring mee opdoen. Dat kwam natuurlijk wel weer goed.

Champagne!

De maandag erna kwam de bevestiging van de internationale bond, en begonnen van over de hele wereld de felicitaties binnen te stromen. 

Dank aan de fantastische organisatie, Josef Köberl, Alexander Ströbl en Reinier Werner, voor een prachtige race die met nog lang zal bijblijven!